Articles

Նկար

In Հին երգերից on Հոկտեմբերի 4, 2014 by Observer

Երբ գիշերվա կապույտում՝ սև, լուսինը կանաչ` մարի,
Ես գույներով թաթախված` կփարվեմ կտավին:
Հետքս մնա թող՝ անշուք, շքեղ ճերմակին,
Ու թող մարդիկ նայելով՝ կարդան հոգիս…

Երբ նայելիս հեգնանքով՝ անցորդը քմծիծաղի,
Ու անհեթեթ անվանի հոգուս գույները,
Ես կտավիս միջից լուռ աղոթքս կասեմ,
Ու գույներով կերգեմ նրա համար…

Չէ՞ որ ձեզ համար է նկարս՝ մարդիկ,
Չէ՞ որ ձեզ համար եմ բացել՝ հոգիս,
Չէ՞ որ ձեզ համար եմ շնչել
Ես տաք արևը կտավիս,
Լսեք մի պահ մարդիկ՝ գույներիս…

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Փոխել )

Connecting to %s

%d bloggers like this: