ս սիրում եմ Ստամբուլը։ Այնտեղ ինձ մի տեսակ հարազատ եմ զգում։ Զգում եմ, որ այստեղ ամեն տան, քարի, փողոցի վրա հայի աշխատանքի ու տաղանդի դրոշմը կա։ Եվրոպայի ու Ասիայի զարմանահրաշ խառնուրդ է այդ քաղաքը. ակամա հարգանքով ես լցվում այն ազգերի հանդեպ, ովքեր հիմնել ու շենացրել են այդ քաղաքը։ Հարգանքով ես լցվում նաեւ թուրքերի հանդեպ, քանի որ հասկացել են՝ սա իրենց խելքի բանը չէ, եւ չեն քանդել Կոստանդնուպոլսի հազարամյա պատերի մնացորդները, հայկական եկեղեցիները… բայց նույն Ստամբուլում փողոցներ կան, ուր մտնելիս վախից փշաքաղվում ես, զգում ես քեզ թշնամական «տերիտորիայում»։

Սիրում եմ նաեւ Երեւանը։ Շատ եմ սիրում, աշխարհի բոլոր քաղաքներից, նույնիսկ Գյումրիից առավել, թեեւ հայ ազգի նկատմամբ առանձնապես հարգանք զգալ չի լինում այստեղ՝ քանդել են ինչ պատահի, սարքել-շինել են ոնց պատահի։ Լսել եմ բազմաթիվ քանդված մզկիթների մասին. ճիշտ է, թե սուտ՝ չգիտեմ։ Երեւանում էլ փողոցներ կան. Մաշտոց, Աբովյան, ուր մտնելիս վախից փշաքաղվում ես, զգում ես քեզ թշնամական «տերիտորիայում», հատկապես եթե հետիտն փորձում ես փողոց անցնել։

Չգիտեմ, ինձ թվում է՝ իրար արժենք։ Իրար կողքի ապրել ենք, ապրելու ենք, եւ հուսամ, երբեւէ մի քիչ կզարգանանք ու կքաղաքակրթվենք։ Այս արձանագրություններն էլ փորձ էին քաղաքակիրթ աշխարհին Հայաստանի եւ Թուրքիայի քաղաքակրթվածության «տնազներ» ցույց տալ, բայց Ցյուրիխյան դադարը, Էրդողանի դուրս տված էշ, էշ հայտարարությունները եւ Սերժ Սարգսյանի նախացյուրիխյան ուղերձը միայն ապացուցեցին, որ արձանագրությունների եվրոպական ֆասադի տակ միայն ասիական ցինիզմն է, ուրիշ ոչինչ։

Planning for the Web 2.0 training for NGOs in Gyumri, I came across these very interesting statistics on Facebook.

There are many cultures and subcultures active online, not just specific to certain tools, but also to particular communities of users. The XKCD cartoon below shows a humorous take on the vast range of cultures that exist throughout the Internet, and these cultures are constantly shifting and changing. (For instance, Twitter has created a whole new continent of users missing from the map–or perhaps a Gulf Stream-like current flowing through and past the Blogipelago.)

To use these tools effectively for strategic communication, governments (or any other users) must be familiar with the culture that predominates among the target audience. Context is essential.

For example, a blog can be an extremely effective tool for crafting a message and disseminating it to a large number of people. It is expected that a blog post will reflect the author’s point of view, and the format of the medium offers ample space to explain even complicated concepts. The commenting functions available on most blogs allow readers to express their opinions and ask for clarification, although the lack of threaded commenting and the post-centric structure of blogging mean that ongoing conversation is unlikely or at least somewhat difficult. Moving beyond text, YouTube or other video sharing services (such as Vimeo, GoogleVideo, or Imeem) allow for all of the visual and aural complexity of a personal appearance, which also make it possible for effective speakers to connect with viewers quickly and powerfully. The relationship between content producer and the reading or viewing public is two-way, but remains largely asymmetrical. The emphasis remains on the “host” of the blog or YouTube channel. Regardless of whether the blog content is more personal or professional, this asymmetrical structure creates a bit of distance between the blogger and readers, pushing it toward the “mass” end of the media continuum.

Twitter, on the other hand, has an entirely different structure and culture. As a tool, it can be used in a number of ways: to post brief updates throughout the day; to “live-Tweet” an event as it unfolds; to share links (for example to news sources, or one’s own blog post); and to converse with others. Twitter is like a crowd, milling about, sharing tidbits: a user might pause to engage in conversation with one or two others before moving on to continue mingling. Blog posts can remain current for weeks (or longer–see Steve Corman’s recent report of some of the most popular COMOPS posts, some of which date from over a year ago). Individual micro-posts (”tweets”), however, are ethereal in nature, as the Twitter “stream” flows inexorably forward in time, rarely referred to in the past. Content aside, Twitter’s naturally more symmetrical nature makes it more “personal” than “mass” as a medium.

Ինձանից ու քեզանից բացի, Հայաստանում ապրող բոլոր հայերը կյանքում գոնե մեկ անգամ կաշառք տվել են… ինձանից ու քեզանից բացի՝ բոլորը, նորածիններից սկսած… այս վերջինը մի քիչ չափազանցնում եմ, բայց ամեն ինչ մոտավորապես այսպես է լինում։

Բժիշկ. «Շնորհավորում եմ՝ առողջ երեխա ծնվեց»։
Պապան. «Բժիշկ՝ տղա է, թե՞ աղջիկ»։
Բժիշկ (Իսահակյանի պատկերով մագարիչը խոթելով խալաթի գրպանը). «Տղա չէ…»
Պապան. «Բժիշկ՝ բա ի՞նչ է…»

Ծանոթ տեսարան է չէ՞… Հա, բայց թե՝ ես ու դու դրա հետ կապ չունենք։ Մենք՝ ես ու դու, կաշառք չենք տվել՝ որովհետեւ մենք պարզապես մարդկանց արած «լավության տակից էինք դուրս գալիս», «մեր մարդկությունն էինք ցույց տալիս»… ախր, «ախպե՛ր, այ հընգեր ջան, հոմ մենք էլ մարդ ենք, մենք էլ ենք մի բան հասկանում… դու մենակ մեր գործն առաջ տար… եւ այլն»։

…մեզանից յուրաքանչյուրը, եթե ունի նման հնարավորություն, սեփական գործը «առաջ տանելու» համար հաճույքով կաշառք կվճարի։

Կաշառք տալու եւ վերցնելու ընդունակությունը մեզանում համարվում է մարդու կենսագործունեության համար անհրաժեշտ նախապայման, գիտելիք, եթե կուզեք՝ նույնիսկ տաղանդ։

Դե, իհարկե, ես ու դու այդ ընդունակությունը չունենք, չէ՞։ Մենք երբեք կաշառք չենք տվել։ Հա, համ էլ՝ կաշառք տալը քրեական հանցագործություն է։ Հո էսքան մարդու մոտ չենք խոստովանելու… մեկ էլ տեսար կառավարության հակակոռուպցիոն ռազմավարությունը որոշեց, որ պետք է կառաշառուներին ու կաշառատուներին (ինձանից ու քեզանից բացի, մյուս բոլոր հայերին), ինտերնետում որսան, բլոգում արված ինքնախոստովանությունների միջոցով։ Ինչ գործ ունենք… հետո արի էդ գործով զբաղվող քննիչի «լավության տակից դուրս արի»։

Բոլոր ցանկացողներին հրավիրում եմ նկարչության դասընթացների։

Մեկնարկը՝ մայիսի 31-ին, ժամը 8։00-ին, Երեւանի բոլոր ընտրատեղամասերում։

Շնորհալի ուսանողներին սպասվում են դրամական պարգեւներ։

Ձեր ստեղծագործական պոտենցիալը խրախուսելու նպատակով դասընթացներին ներկա կգտնվեն հատուկ այդ նպատակով բերված խանգարողներ ու հարամ անողներ։ Նրանք հիմնականում ներկայանում են որպես ընդդիմադիր թերթերի լրագրողներ եւ ՀԱԿ-ի վստահված անձինք։ Չհավատաք։ Բոլորը Լեւոնի վկաներ են։

We always hear ” the rules ” from the female side. Now here are the rules from the male side. These are our rules! Please note.. these are all numbered “1 ” ON PURPOSE!

1. Men are NOT mind readers.
1. Learn to work the toilet seat. You’re a big girl. If it’s up, put it down. We need it up, you need it down. You don’t hear us complaining about you leaving it down.
1. Sunday sports are like the full moon or the changing of the tides. Let it be.
1.. Shopping is NOT a sport. And no, we are never going to think of it that way.
1. Crying is blackmail.
1. Ask for what you want. Let us be clear on this one: Subtle hints do not work! Strong hints do not work!Obvious hints do not work! Just say it!
1. Yes and No are perfectly acceptable answers to almost every question.
1. Come to! us with a problem only if you want help solving it. That’s what we do.
Sympathy is what your girlfriends are for.
1. Anything we said 6 months ago is inadmissible in an argument. In fact, all comments become Null and void after 7 Days.
1. If you think you’re fat, you probably are. Don’t ask us..
1. If something we said can be interpreted two ways and one of the ways makes you sad or angry, we meant the other one.
1. You can either ask us to do something Or tell us how you want it done. Not both… If you already know best how to do it, just do it yourself.
1. Whenever possible, Please say WHATEVER you have to say dur! ing commercials…
1. Christopher Columbus did NOT need directions and neither do we.
1. ALL men see in only 16 colors, like Windows default settings. Peach, for example, is a fruit, not A color. Pumpkin is also a fruit. We have no idea what mauve is…
1. If it itches, it will be scratched. We do that.
1. If we ask what is wrong and you say “nothing,” We will act like nothing’s wrong.. We know you are lying, ! but it is just not worth the hassle.
1. If you ask a question you don’t want an answer to, Expect an answer you don’t want to hear.
1. When we have to go somewhere, absolutely anything you wear is fine… Really .
1. Don’t ask us what we’re thinking about unless you are prepared to discuss such topics as BASEBALL, Football or golf.
1. You have enough clothes.
1. You have too many shoes.
1. I am in shape. Round IS a shape!
1. Thank you for reading this. Yes, I know, I have to sleep on the couch tonight;

But did you know men really don’t mind that? It’s like camping.

Pass this to as many men as you can – to give them a laugh.

Pass this to as many women as you can – to give them a bigger laugh.

Boing Boing posts about an OS, which looks like just the thing for my son ” a beater laptop for the baby to play with”. Easy UI, lots of cool sounds, BabySmash-style keyboard mappings, easy access to bookmarked, downloaded YouTube videos, etc. Qimo looks like it’s in the right ballpark.

Qimo is a desktop operating system designed for kids. Based on the open source Ubuntu Linux desktop, Qimo comes pre-installed with educational games for children aged 3 and up. Qimo’s interface has been designed to be intuitive and easy to use, providing large icons for all installed games, so that even the youngest users have no trouble selecting the activity they want.

Qimo

“If the global crisis continues, by the end of the year, only two banks will be operational, the Blood Bank and the Sperm Bank! Then these two banks will merge and it will be called “The Bloody Fucking Bank.”

Так как текст примерно на полторы страницы, я его спрячу под кат.

Скажу только, что это мой довольно непрофессиональный перевод отрывков из книги Эндрю Марра “Мое ремесло” (Andrew Marr. My Trade)

Марр, ныне ведущий собственного шоу, был политическим редактором Би-би-си, до этого возглавлял газету The Independent, работал в журнале The Economist, газете The Scotsman. Он является одним из ведущих журналистов Британии, а еще он автор широко известной книги “Andrew Marr’s History of Modern Britain”. Что такое «новость»? Этот вопрос мучает большую часть писак-журналистов в течение большей части их рабочей жизни. Конечно, есть события, которые интересуют почти всех. Нас всегда интригуют крайности, ужасное или необычное. Но не существует надежных поставщиков этих событий. Индустрии новостей нужен сырой материал, топливо для того, чтобы ежедневно наполнять примерно двадцать страниц большого формата и выдавать в эфир ежечасные новостные бюллетени. И журналисты не могут посвятить себя действительно исключительным событиям, так как новости должны быть новыми, и должны поступать регулярно, час за часом, день за днем. Их просто не происходит столько, чтобы обеспечить поток новостей. Но иногда, конечно, бывают дни, когда сразу происходит слишком много событий.

Так и получается, что журналисты учатся брать не очень выдающиеся события и описывать их такими словами, чтобы они были похожими на новости. Мы учимся высматривать что-либо хотя бы немного любопытное. Это мрачная алхимия – суд над какими-то подонками или политическое выступление, которые мы превращаем в новость, что может ненадолго привлечь внимание читателей и слушателей. Чтобы провести свои алхимические действия, журналисты придают новую форму реальной жизни, отсекают детали, упрощают события, «улучшают» разговорную речь, иногда придумывают цитаты, чтобы создать рассказ с «работающей» сюжетной линией. И это не только журналисты. Все так поступают, часто не сознавая этого. Мы слышим отрывок сплетни и пересказываем ее, улучшаем, смазывая то, что нам представляется нерелевантным, и заостряя главное. Мы превращаем случившееся с нашими друзьями и родственниками в законченные эпизоды, более героические или трагические, чем то, что было с ними на самом деле. Более того, мы превращаем нашу повседневную жизнь в серию «рассказов», в которых всегда ищем остроту и особое значение. Когда ученые начнут серьезное описание мозга, они найдут пути и области, связанные с рассказыванием и придумыванием историй. Они будут тесно связаны с речью и грамматикой: импульс, требующий рассказать историю, фундаментально важен для людей. А журналистика – это индустриализация сплетен.

Но благодаря силе журналистики, происшествия, которые она превращает в статьи, получают особый стимул. Как мы выбираем, какую из статей поставить на первую полосу или в середину новостного бюллетеня на телевидении? И как мы пишем и редактируем их, чтобы они оказались именно там? Есть ли «история» в той или иной ремарке министра иностранных дел? А достойна ли первой полосы потускневшая фотография двух обнимающих друг друга людей средней степени известности? Или, может, ее поставить на одну из внутренних страниц газеты? Или не ставить вовсе? Если какой-нибудь журналист скажет вам, что всегда может ответить на один из этих вопросов или что он никогда не сомневался, что делать с той или иной новостью, то не обязательно думать, что он лжец. Он может быть просто плохим профессионалом.

Журналистов не учат тому, что такое новость. Мы учимся, копируя. Мы смотри на то, что было новостью во вчерашней газете или на прошлой неделе. Вот так и получается, что одна какая-нибудь потрясающая история, например, о том, как собака напала на ребенка в парке, или о загадочном вирусе тянет за собой целую серию статей о других собаках или о вирусах-убийцах. Журналисты становятся внимательными к обрывкам информации о собаках и вирусах и продолжают искать и продавать их, пока это повторение не надоест редакторам и читателям. Разные типы журналистов привязываются к разного типа событиям, а руководители разных изданий или вещатели имеют различные «любимые» истории. Это выучивают и продолжают их журналисты. Так, репортеры газеты Hull Daily News освещают «свои» истории, а Би-би-си или Франс-суар – «свои». Мы в большинстве случаев предпочитаем не анализировать новости. Мы говорим, что у нас есть «чутье» на новости. Тысячи редакторов говорили: если хотите копать глубже, то вы не годитесь для этой работы. Попросить хорошего репортера дать определение новости это все равно, что попросить тинейджера объяснить, что значит похоть.

Новости – продукт, появившийся сравнительно недавно. Его создают, копируют и передают в соответствии с традицией, которая насчитывает всего лишь пару сотен лет. Почти все репортеры спустя некоторое время начинают чувствовать, как должна выглядеть новость, но это чувство не сидит в них генетически. Люди могут быть любознательными или невнимательными, но не бывает «прирожденных журналистов».

Source