Այդ Նարիմանովը ես եմ… May 1, 2007
Posted by Observer in Political, Գրական.2 comments
Լևոն Բարսեղյանի «Նարիմանով» պատմվածքը կարդացի մի շնչով, ձեզ էլ եմ խորհուրդ տալիս կարդալ։ Եթե ցանկանում եք, հետո եկեք էստեղ մեկնաբանեք, ես կփորձեմ հեղինակին էլ ներգրավել քննարկումներում։
Ներկայացնում եմ մի հատված, որպեսզի իմանաք ինչի մասին է խոսքը.
Կատվիս անունը Սերժ է: Մտերիմների համար` Սերժիկ: Երբ ինձ բերեցին այս կատուն, դեռ չէր խոսում: Նվիրողն էլ գիտեր, թե կատվի ձագ է` նվիրում է, ու, մանավանդ` իրավունքն ունի այս կատվին նվիրել, չգիտեր կատվի անունը: Մտքով էլ չէր անցնում, թե կատվի նորածին ձագը կարող էր անուն ունենալ: Արդեն ավելի ուշ, երբ կատուն 2 ամսական էր ու մի տրտում ժամի, կարծելով, թե ինձ կարող է սփոփել, սկսեց խոսել ինձ հետ: Դե, ես Բուլգակովի հերոսին հիշեցի, բայց սա այդ դեպքը չէր: Սա արտաքնապես հասարակ, գորշ, սեւ վագրավայել բծերով, մի խոսքով սովորական կատու է, տեսնողների մտքով չի էլ անցնում, թե խոսող կատու է, բոլորովին: Շենքում մուկ չկա: Անդարդ կատու:
